nieuws


aan de slag

Marieke van Dam heeft speelregels opgesteld die het leven leuker maken. Even uit je sleur, uit je stress, uit je verdriet, uit je dag, je huis, je kamer, je wat dan ook stappen. En weer een beetje spelen.

Ik ben groot fan van de speelregels, daarom vroeg ik Marieke of er een paar van de Speelregels op de kalender mochten, en dat mocht.

Bij elke Speelregel zie je een 4-letterige code, die kun je op de website invoeren, daar kun je een berichtje achterlaten met jouw idee of ervaring. En je kunt er ervaringen van andere spelers lezen. Ga naar speelregels.nl/ en klik op speelregels zoeken.

speelkaartenEind5.indd

Deze foto maakte ik, het zijn natuurlijk muurbloemen. Toch geen schilderijen??

muurbloem


wat je met een gegeven paard moet doen

papieren in tivolivredenburg
foto: Creneau

Het is een afwijking die in de komende maanden weer zal afnemen. In de komende maanden zal ik niet meer naar rekjes met gekopieerde informatiefolders sluipen om te controleren of ze enkelzijdig bedrukt zijn. Omdat ik niet meer de hele tijd met de kalender bezig zal zijn, zal ik het soms vergeten.

Maar nu is het zo nog niet. Nu heb ik in de apotheek alle uitleggen over symptomen van veel voorkomende ziektes die niet meer dan een A4’tje besloegen meegenomen. Van alle ziektes één en nooit de laatste  -die zit in een mapje waarop “origineel” staat.

De afgelopen weken fietste ik regelmatig langs de nucleare ramp die men TivoliVredenburg noemt. Op de begane grond is café Het Gegeven Paard, het trok me niet. Ik houd niet van nieuw en oningewijd. Maar ik zag er papiertjes, zacht bewegen in de luchtstromen binnen. Ze waren op een klembord geklemd; zacht, zalmroze papieren met daarop het menu, een feestwens, een uitleg. Papieren die niet voor de eeuwigheid gemaakt waren, deze papieren zagen eruit alsof ze zo nu en dan vervangen zou worden en het leek me zeer onwaarschijnlijk dat ze op de andere kant bedrukt waren.

Toen mijn vriendin Cathrien me uitnodigde voor een koffie in Het Gegeven paard, keek ik haar niet in de bek en spoedde me naar het café. Het was er veel knusser dan ik had verwacht in de grote ruimte onder in TivoliVredenburg. De stoelen waren inderdaad nieuw, maar ze zaten lekker, een mooie ruimte met hoekjes en korchten*. Het was er nieuw, maar het was goed. De bar is mooi en origineel. Bij elk drankje kreeg je een klein hapje, dat was ook fijn. Er stond een mooi semi-onprofessioneel podium waarop mensen optraden, er was even sprake van dat bijdrager Danibal er op zou treden maar dat feest ging helaas niet door.

Wachtend op Cathrien bekeek ik de achterkant van de kaart (ook op zo’n klembord) en ontdekte: ook dat was leeg. Zeer goed nieuws want menukaarten worden sowieso regelmatig vervangen. Ik vroeg aan de Tony achter de bar of die papieren wel eens vervangen werden en of ik ze mocht hebben voor de scheurkalender en dat mocht. Het geluk wilde dat ze op 5 januari (dat is terwijl ik dit schrijf “morgen”) de kaart gaan vervangen en dat hij bereid was de oude kaarten direct aan de scheurkalenderpapierstapel te doneren. Volgend jaar dus gegeven roze paardenpapier in de kalenders, mits de toner er op blijft plakken.

*inside spelfout-grapje


wit printen

Toen we weken geleden de voorkanten voor de kalenders lieten zeefdrukken, gaf ik Sjaak van Drukkerij Spant een blok met 100 vellen voorkantpapier, goed voor precies 400 voorkanten met witte inkt. Veel te veel, dacht ik toen, want de oplage was vorig jaar 268 en toen hadden we maar 1 soort kalender: die op oud papier. Nu hadden we 2 verschillende en de kalenders met nieuw papier en die kregen een niet-gezeefdrukte voorkant. We zouden het makkelijk redden met die 400 witte voorkanten.

Er zouden zelfs een heleboel voorkanten overblijven, wat we daarmee zouden gaan doen, had ik nog niet bedacht. Gelukkig maar, dat was zonde van de tijd geweest. Want ze zijn dus op, de witte voorkanten zijn op. Tjonge.

heel veel kalenders klein

Ik had gehoopt dat we ergens “even” wat witte voorkanten konden bijprinten, maar printen met witte toner, dat kan niet op de plekken waar ik het gevraagd heb. Dus wat te doen? Uitverkocht zeggen? Dat kan niet, er zijn nog zoveel mensen die ‘m willen hebben en ik kan slecht nee verkopen. We hebben wat geëxperimenteerd en zijn tot de volgende nieuwe geïmproviseerde oud-papier-voorkant gekomen:

nieuwe voorkantMet handgetekende witte lijntjes, ze zijn hartstikke mooi. Alle kalenders die nu nog gemaakt worden, krijgen deze voorkant, dat zijn de kalenders >556.

 


neem het er maar niet van

De laatste dagen waren een waas van papier ophalen, printen en proberen de winkels te herbevoorraden. Bij allemaal waren ze tegelijkertijd op. Ineens moesten er 50 kalenders naar winkels overal ter wereld worden verzonden (och 1 doos naar België..). Vanmorgen stond ik te douchen om 8:53 (ik ben zo’n wild uitslaapbeest soms) toen de koerier aanbelde om de pakketten te halen.

Je denkt: “een koerier, een koerier, nou nou nou, neem het er maar van!” Maar een koerier (deze in het bijzonder) is dus helemaal niet (veel) duurder dan de gevreesde PostNL of nog erger: Kiala (beide vanwege slechte klantenservice). Mijn pakketten zijn inmiddels vaak meer dan 10 kilo en dan kost een pakket bij PostNL €13,25 (in kalendertermen: het kost 0,9 kalender) dat is natuurlijk onmogelijk. En mijn koerier kwam het dus terwijl ik stond te douchen bij me ophalen! *Bonus*

Marco is niet alleen een leuke koerier, hij is ook van de kalendervoorverkopers, dubbel ++.

Nou vraag je je af wie? wat? waar? ik wil ook een heleboel verzenden! –>MVB Koerier