2011

in een scheur

Het leek me zo leuk om eens een scheurkalender te maken. Dus ik opende een nieuw document en typte alle dagen en data van 2011. Ik dacht: ik geef die kalender met kerst aan mijn moeder want ik had helemaal geen geld en zeeën tijd.

Ik verzamelde alle leuke teksten die ik kon vinden en downloadde zo veel mogelijk verschillende lettertypes. Ik sloeg aan het knutselen met foto’s die ik vond en ik tekende er nog wat bij. Toen had ik twee maanden materiaal. En toen ik dacht aan Jeroen Winkelman, sowieso een leuk mens om aan te denken.

Ik vraag hem mee te denken en hij trekt zijn scheur open. Hij komt met talloze andere ideeën en we blijken nog veel meer mensen te kennen die ‘altijd al een scheurkalender hebben willen maken’ danwel genoeg goeie grappen en andere vondsten hebben voor op de kalender. Ondertussen ga ik als een voddenvrouwtje langs papierbakken in den lande om papier te zoeken dat maar aan een kant bedrukt is, zodat de scheurkalender op gerecycleerd papier kan worden gedrukt. Voor de zekerheid heb ik ook alvast een doos met gerecycled papier gekocht. Vanaf november 2010 verkrijgbaar in de wwwinkel! voor maar 15 EU! (Inmiddels uitverkocht)

Maakproces

De kalender wordt helemaal opgemaakt in Open Office, op mijn computer die soms ineens uitvalt en dan pas uren later weer aan wil gaan. Uit de voorkant hangen twee draadjes, die moet je met elkaar verbinden om de computer aan te zetten. Het moet wel zo, want ik heb geen geld om een nieuwe computer te kopen. Maar dat is precies de reden dat ik tijd heb om zo’n enorm project te doen: ik werk niet voor een baas, dus kan ik dagen en nachten wachten tot mijn computer weer aan wil.

Elke inzending wordt apart opgemaakt, helaas is van eindredactie nauwelijks sprake, waardoor er sprake is van enige spel- en typfouten.

Het Word-bestand wordt in een paar uur omgezet in een gigantisch pdf-document: voor de liefhebbers: 45,9 Mb schoon aan de haak. Het eindbestand heeft maar 1 dag per pagina, er moeten 2 identieke dagen op elke pagina staan. Dat lukt me niet, gelukkig is er iemand met een DTP-team dat me uit de brand helpt met een goed PDF-bestand.

In mijn kleine kamertje print ik met de printer van mijn huisgenoot Tim (dank100maaldank) zo veel mogelijk kalenders. ’s Avonds geef ik de printopdracht, na een uur begint het beest te pruttelen. Het bestand is zo enorm geworden dat het uren kost om 2 kalenders te printen.

Later deel ik het bestand op in kleinere brokjes en gaat het iets sneller. Aan het einde van de rit begint de printer steeds raardere piepgeluidjes te maken en kort nadat er een paar stukjes plastic met het papier mee komen, werkt de printer niet meer.

Gelukkig is het kalendersircus dan al klaar en hoef ik geen nieuwe kalenders meer te printen. Een anonieme donateur biedt aan er een aantal voor me te printen. Dat is heel fijn, want nu krijg ik ineens drie dozen met kalenders die ik enkel nog hoef te snijden. Het is bijna niet bij te houden, tot diep in de nacht snijd ik kalenders. Ik schraap mijn geld bij elkaar voor een snijmachine, maar die kan maar 5 vellen tegelijk en iedere geprinte pagina moet heel oneffiecient worden gesneden.

Ik vond een vierkante kalender het mooist, dus hij was deze eerste keer vierkant, maar daardoor moest ik zo snijden. En er was dus inderdaad enorm veel restpapier, waar ik natuurlijk scheurnotitieboekjes van maakte, die ik weggaf als bonus bij de kalender. Ondertussen moet ik naar winkels om te zorgen dat ze daar verkocht worden.

Ik krijg bij heel wat winkels nul op request, heb ook geen idee hoe dat werkt in een winkel, ik heb nog nooit van consignatie gehoord of over winkelprijzen nagedacht. Consignatie blijkt te zijn dat een winkel je producten in de winkel legt en als ze iets verkopen krijg je een percentage. Het precentage is vaak wat hoger, omdat de winkel niet het risco loopt met je product te blijven zitten. Aha. De winkelprijs is vaak 2 tot 3 keer hoger dan de verkoopprijs, maar als je een arme kunstenaar bent met een handgemaakt product, dan willen ze je nog wel een matsen, zodat je er nog iets aan over houdt. We maken meer dan 150 kalenders, denk ik, want ik kan de tel niet goed bijhouden.

Met bijdragen van

Begonnen als eenvrouwsproject, geëindigd als prachtwerk met bijdragen van allerlei bijzondere mensen die ook wel eens op een scheurkalender wilden, zoals Argibald, Bas Ned, Bastiaan van Leeuwen, Bernhard Christiansen, Bert van der Veer, Coby Bongers, Danibal, Giel van Gaal, Jeroen Winkelman, Johanna M. Pas, Juliette du Jour, Koosje Veen, Leo de Vries, Lievewoorden.nl, Managuay, Patrick Meijer, Sanne Bloem, Sylvia Hubers, de oom van Luuk en lens.

Een paar bijdragen

Scheurkalender in het wild

De scheurplaat, foto’s van Johanna M. Pas

reclameposter

scheurposter

 

Papierbijdragers van deze editie

  • Van De Laurens Simonse Groep krijgen we heel veel oud briefpapier. Zij zijn verhuisd en wij mogen op de achterkant van dat papier kalenders printen. Winwin.
  • Al het andere papier komt uit mijn eigen collectie, uit papierbakken in mijn omgeving en van anonieme donateurs.